Intermentoring

Doświadczenie czy dynamizm? Dynamizm czy doświadczenie? A może jedno i drugie? Czyli jak młodzi uczą starszych i jak starsi pomagają młodym.

Młody mężczyzna, z wielkim przejęciem widocznym na twarzy, prowadzi kobietę w wieku emerytalnym, trzymając ją za przedramię. Kobieta niepewnie wyciąga ręce na boki szukając ewentualnych przeszkód i powoli, chociaż coraz łatwiej, stawia każdy mały krok, zgodnie z instrukcją mężczyzny. Mogłoby się wydawać, że kobieta niepełnosprawna, potrzebuje czyjejś pomocy, aby przejść bezpiecznie przez pokój. Kobieta ma zawiązane oczy a para wykonuje zabawę uczestnicząc w warsztatach psychospołecznych. Ćwiczenie zwane „ślepcem” niby proste w założeniach, a jednak wzbudza wiele emocji. Osoba prowadzona musi zaufać swojemu przewodnikowi, „pozwolić” się prowadzić, znaleźć w sobie gotowość do „zawierzenia” swojego losu innej osobie. Prowadzący, z kolei, jest odpowiedzialny za prowadzoną osobę, musi jej strzec, dobrze ją informować, wybierać bezpieczne ścieżki. Zabawa uczy uczestników jak prowadzić i jak być prowadzonym, ale jest też metaforą na współpracę, metaforą wzajemnego uczenia się.

W życiu zawodowym chętniej ufamy ludziom podobnym do nas, z podobną hierarchią wartości, o podobnych upodobaniach, to zrozumiałe. Ale jak się okazuje, również o wiele łatwiej przychodzi nam współpracować z osobami z naszej grupy wiekowej. Trudniej brać i ciężej dawać wiedzę, uwagę czy czas, pracownikom, od których odgradza nas bariera pokoleniowa – różnica 20-30 czy więcej lat. Pokolenie pracowników poniżej trzydziestego piątego roku życia oraz grupa zawodowa powyżej pięćdziesiątego roku życia operują wieloma schematami dotyczącymi wzajemnych cech. Jak pokazują badania w projekcie Dynamizm i Doświadczenie, pracownicy deklarują, iż otrzymują wyższe wsparcie od osób w podobnym wieku, ze swojej grupy wiekowej niż z przeciwnej.

Projekt „Dynamizm i Doświadczenie. Wspólne sterowanie zmianą. Uwarunkowania organizacyjne i psychologiczne Intermentoringu dla utrzymania osób 50+ na rynku pracy” został stworzony w ramach Inicjatywy Wspólnotowej EQUAL w Polsce. Liderem Partnerstwa jest Żorska Izba Gospodarcza, natomiast Partnerami są wybrane firmy i instytucje rynku pracy. Za część psychologiczną projektu odpowiedzialne jest Polskie Stowarzyszenie Psychologów Praktyków.

Młodzi, zapytani o wady pracowników w wieku 50+ wskazują na opór przed zmianami, przed nowymi technologiami, sztywność w myśleniu, rutynę i problemy zdrowotne. Starszym przeszkadza z kolei, u swych młodszych kolegów, małe doświadczenie zawodowe i życiowe, zbyt duża pewność siebie (nawet tupeciarstwo), wygórowane oczekiwania, bezkrytycyzm, nieodpowiedzialność, lekceważący stosunek do pracy. Ponadto starsi skarżą się, że młodsi nie chcą korzystać z ich doświadczenia a za to młodsi mówią o niechęci, jaką często wyczuwają ze strony starszego pokolenia.

Ageizm (ang. ageism) – dyskryminacja ze względu na wiek. Najczęściej dotyczy osób po 45-50 roku życia. Przejawia się lekceważeniem osób starszych, oraz preferowaniem młodszych pracowników na rynku pracy. Zjawisko odwrotne tzn. dyskryminowanie osób młodych, ze względu na wiek, nosi miano adultyzmu.

Od kilku lat pogłębieniu ulega proces starzenia się społeczeństw, mechanizm niepokojący nie tylko z uwagi na aspekt ekonomiczny funkcjonowania gospodarki, lecz również ze względu na procesy społeczne m.in. w miejscu pracy. Rosnąca przewaga liczebna pracowników starszych wiekiem nad młodym pokoleniem niesie ze sobą negatywne konsekwencje psychologiczne, mogące przyczynić się m.in. do pogorszenia jakości wykonywanej pracy, spadku zatrudnienia. Problem wynikający z konfliktu międzypokoleniowego w kontekście demograficzno – społecznym stał się na tyle istotny dla przedsiębiorców, że zwrócił uwagę społeczeństw i stał się inspiracją dla wielu inicjatyw.

W Stanach Zjednoczonych powstały centra dla starszych osób pragnących nauczyć się korzystania z Internetu. Amerykańska firma komputerowa – Oak Park stworzyła oprogramowanie „Experience Senior Power”, które wprowadza starsze osoby w tajniki Internetu krok po kroku. Program został stworzony z myślą o współpracujących ze sobą parach dziadek lub babcia i wnuk lub wnuczka, którzy zasiadać mają wspólnie przed ekranem komputera i tworzyć razem np. dokumenty w edytorze Word czy strony WWW.

Nadrzędnym celem Projektu DID jest stworzenie Metody INTERMENTORINGU, pozwalającej pośrednio na utrzymanie miejsc pracy w organizacjach a bezpośrednio inicjującej zmiany w relacjach między pracownikami zróżnicowanymi wiekiem, zgodnie z ich indywidualnymi potrzebami. Dzięki Intermentoringowi starsi pracownicy stają się „mentorami organizacyjnymi” dla pracowników -35, a pracownicy młodsi wchodzą w role „mentorów technologicznych” w zakresie umiejętności IT dla pracowników 50+. Obie grupy mają możliwość skonfrontowania swoich początkowych schematów dotyczących przeciwnej grupy, z rzeczywistością, we wspólnej pracy warsztatowej. Członkowie obu grup pokoleniowych dostrzegają zmiany wynikające ze współpracy i uczą się wykorzystywać swój potencjał. Intermentoring jest odpowiedzią na bariery międzypokoleniowe w środowisku pracy umożliwiającą wymianę doświadczeń zawodowych i wiedzy, ale również pozwala na zbudowanie zaufania, aby móc się wzajemnie prowadzić nawet z zawiązanymi oczami.

Milena Gojny

Kategorie: Uncategorized

Komentarze są wyłączone.